Verkiezingen Venezuela 2017: een reactie op een artikel in MO*

“Progressief” tijdschrift MO* heeft weer haar eigen versie van de verkiezingen in Venezuela. Deze keer zetten ze “Latijns-Amerika specialiste” Frauke Decoodt in om het chavisme te beschimpen. (https://www.mo.be/nieuws/verrassende-winst-maduro-venezuela-oplossing-crisis-niet-eenvoudiger)

We reageerden:

MO*: “Voor velen waren deze verkiezingen echter een krachtmeting tussen een toenemend dictatoriaal “Chavismo” en een overwegend rechtse, in het nauw gedreven oppositie.”

-> Voor MO* is het chavisme dus dictatoriaal

MO*: “De regeringspartij won 18 [van de 23 (red.)] zetels en kreeg 54 procent van de stemmen.”

-> Duidelijke manipulatie, of op zijn minst zeer verwarrend neergeschreven met als doel “aan te tonen” dat het aantal “zetels” niet overeenstemt met “slechts” 54% van de stemmen. Het gaat ook niet over “zetels”, maar in elk van de 23 deelstaten werd een gouverneur verkozen.

MO*: “Vuile trucjes” [van de regering (red.)]

-> commentaar overbodig

MO*: “Zo werden meer dan 250 stembureaus minder dan 72 uur voor de stemming verplaatst, vaak van regio’s waar de oppositie sterk stond naar regeringsgetrouwe zones. Daardoor moesten aanhangers van de oppositie soms een uur rijden en zich in voor hen “vijandig gebied” begeven.”

-> Sommige kieslokalen werden verplaats omdat op die plaatsen bij de vorige verkiezingen (voor de grondwetgevende vergadering) dodelijk oppositiegeweld gepleegd werd en ze ook stemcomputers en infrastructuur vernietigd hadden. De verplaatsing van de bureaus was wel degelijk verantwoord om logistieke en veiligheidsredenen.

-> De “nieuwe” kiesbureaus lagen op wandelafstand van waar de mensen wonen en er werd zelfs vervoer geregeld door de regering en de oppositie.

->  De verplaatsing werd weken van tevoren aangekondigd, dus de oppositie was op de hoogte en protesteerde niet. Zie dit artikel van 15 september in een Venezolaanse krant: http://www.el-nacional.com/noticias/politica/cne-elimino-200-centros-votacion-para-regionales_203699

-> In meerdere deelstaten waar de kiesbureaus verplaats werden won de oppositie.

MO*: “Ook de in Venezuela alledaagse elektriciteitspannes bleken deze zondag verdacht veelvuldig”

-> Het klopt dat er in verkiezingsperiodes heel wat meer sabotage gepleegd wordt, ook aan het elektriciteitsnet. In het verleden was de oppositie daar steeds voor verantwoordelijk, waarom zou dat nu anders zijn?

-> Alle resultaten bereikten tijdig de centrale database, behalve die van deelstaat Bolívar waar het verschil zeer klein was en er inderdaad technische problemen optraden. De eventuele onregelmatigheden zullen onderzocht worden.

MO*: “De instantie die het verloop de verkiezingen moet controleren en reguleren, en waarvan vier van de vijf voorzitters regeringsgetrouwen zijn, beweerde dat er in 99,92 procent geen onregelmatigheden werden vastgesteld.”

-> Wat MO* “vergeet” te vermelden is het feit dat dat de verkiezingen ook gemonitord werden door 70 internationale en 1240 nationale waarnemers (waarvan de helft oppositieaanhangers) en dat er geen onregelmatigheden vastgesteld werden. Ook heel wat oppositieleiders gaven hun nederlaag al toe.

MO*: “Toenemende dictatoriale trekjes”

-> commentaar overbodig

MO*: “Als oplossing besloot het regime het parlement niet te erkennen. Beslissingen of controle van machtsmisbruik waarvoor het parlement volgens de democratische spelregels verantwoordelijk is, worden nu uitgevoerd door regeringsgetrouwe instanties zoals het hooggerechtshof.”

-> Het hooggerechtshof heeft geen enkele wetgevende macht in Venezuela. Het greep wel in toen het parlement beslissingen nam die ongrondwettelijk zijn. Dat is ook de taak van een hooggerechtshof.

MO*: “Deze [Grondwetgevende (red.)] Raad moet een nieuwe grondwet schrijven en heeft de macht over alle staatsinstituties. In principe kan hij zelfs de president verwijderen. Deze Raad zet echter vooral het parlement, dat gedomineerd wordt door de oppositie, handig buiten spel.”

-> Het parlement heeft zichzelf buitenspel gezet door beslissingen te nemen die ingaan tegen de grondwet. De grondwetgevende raad is geen vervanging van het parlement (dat nog steeds bestaat). Het is een initiatief om via een volksdemocratie Venezuela uit de problemen te halen. Alle bevolkingsgroepen en gemeenschappen hebben er inspraak en de vertegenwoordigers werden rechtstreeks verkozen door het volk zelf. Iedereen mocht deelnemen maar de oppositie weigerde dat en zette zichzelf dus ook op deze manier buitenspel.

MO*: “De protesten en de reeks antidemocratische beslissingen tastten ook Maduro’s legitimiteit in het buitenland aan. Naast Europa en de VS stelden ook een twaalftal Latijns-Amerikaanse landen de dictatoriale trekjes van Venezuela aan de kaak. Venezuela hield daarop de eer aan zichzelf en verliet in april de OAS, de Organisatie van Amerikaanse Staten.”

-> Opnieuw een verwijzing naar anti-democratie en dictatuur, terwijl de grondwetgevende vergadering en het feit dat ook deze verkiezingen weer correct verliepen voorbeelden zijn van het feit dat Venezuela wel degelijk de democratische weg blijft bewandelen, in tegenstelling tot (een groot deel van) de oppositie.

-> En wat de verwijzing naar de OAS, de VS en andere landen betreft: een Latijns-Amerika specialiste die naam waardig zou toch moeten beseffen wat de houding van reactionaire en/of neoliberale regeringen of organisaties is ten opzichte van progressieve bewegingen in Latijns-Amerika, met het volk in een hoofdrol. Ze zullen die steeds boycotten, aanvallen, bedreigen en zelfs proberen ten val te brengen, wat ook al meermaals gebeurd is. En toegegeven, later in haar artikel komt ze daar op terug. Waarom dan die contradictie in haar artikel?

MO*: “Anderzijds brokkelt de steun van de bevolking voor Maduro steeds meer af naarmate de politieke, economische en sociale situatie in Venezuela verslechtert. En die is al bar slecht.”

-> Dit is een regelrechte leugen, en de resultaten van de verkiezingen bewijzen dat. Wat niet wil zeggen dat alle chavisten het altijd eens zijn met Maduro.

MO*: “Een regime dat krampachtig vasthoudt aan haar macht en hiervoor repressieve en dictatoriale methodes niet schuwt”

-> De ordetroepen gingen inderdaad hier en daar hun boekje te buiten bij de protesten de laatste maanden. De verantwoordelijken daarvoor werden opgekapt. Maar het (dodelijk) geweld wordt vooral veroorzaakt door oppositieaanhanger, daar bestaan betrouwbare cijfers over. En als er een partij is die steeds de ondemocratische weg bewandelt om haar doel te bereiken, dan is het de oppositie wel: weigeren om deel te nemen aan verkiezingen, correcte en transparante verkiezingen niet erkennen, meerdere pogingen tot staatsgreep, economische oorlogsvoering, dodelijk geweld in de straten, het lamleggen van het openbaar leven en de economie, fysieke aanvallen tegen legerkazernes, regeringsgebouwen, ziekenhuizen en kinderopvang, met scherp schieten op burgers en ordetroepen. Op afstand bediende explosieven inzetten tegen politie-eenheden, het levend verbranden van mensen omdat ze ervan verdacht worden chavist te zijn vanwege hun huidskleur…

Tot slot nog wat meer details over het Venezolaanse kiessysteem:

Het Venezolaanse kiessysteem is waterdicht en kan steeds gecontroleerd worden. Zowel identiteitskaarten als vingerafdrukken worden gebruikt om de identiteit van de kiezer vast te stellen, om dubbele stemmen te voorkomen. De kiezers brengen hun stem uit op een elektronisch scherm. Wanneer ze hun keuze gemaakt hebben, krijgen ze onmiddellijk een bevestiging op papier, dat ze kunnen controleren. Dat papieren stembiljet deponeren ze dan in de stembus. Daarna wordt het feit dat de kiezer gestemd heeft geregistreerd met een vingerafdruk. Standaard worden na de verkiezingen automatisch 54% van de papieren stembiljetten gecontroleerd en vergeleken met de elektronische resultaten. Een volledige controle van 100% kan steeds aangevraagd worden en zowel regerings- als oppositiepartijen hebben toegang tot zowel de elektronische als de papieren stemresultaten.

Voor een uitgebreid en zeer gedetailleerd artikel over de meest recente verkiezingen, zie onderstaande link (met dank aan Rachael Boothroyd Rojas)

https://venezuelanalysis.com/analysis/13459

We beperken ons hier tot een reactie op de beweringen van Frauke Decoodt. Maar natuurlijk is een verdere en uitgebreide analyse over de situatie in Venezuela nodig om te kunnen begrijpen wat er aan de hand is. De toestand is zeer complex, en ook de regering maakt wel degelijk fouten. Dat kan niemand ontkennen. Maar dat zijn niet de fouten die hen onterecht aangewreven worden door de (internationale) media, die het aandeel van de oppositie blijven doodzwijgen en medeverantwoordelijk zullen zijn als Venezuela ooit opnieuw door de rechterzijde bestuurd wordt. Volgens die media is het allemaal de schuld van “het socialisme”, terwijl er in Venezuela zo goed als geen socialisme is. En spijtig genoeg staat MO* wat Venezuela betreft nog steeds aan hun kant.

Venezuela en de verkiezingen voor de grondwetgevende vergadering: grote overwinning voor het chavisme

Patrick Hens, 31 juli 2017

Op 30 juli 2017 konden de Venezolanen de leden van de grondwetgevende vergadering (asamblea nacional constituyente) verkiezen. Die volksvergadering, die afgevaardigden zal hebben uit alle gemeenschappen en bevolkingsgroepen, is een initiatief van president Maduro om op een democratische manier van onder uit de ernstige problemen in Venezuela aan te pakken.

Venezuela: de rechtse oppositie bereidt in versneld tempo een staatsgreep voor

Marco Teruggi

Caracas, 27 juni 2017

De rechtse oppositie zet al haar middelen in om de Venezolaanse regering versneld via een staatsgreep ten val te brengen. Ze willen dit doel kost wat kost voor eind juli bereiken.

Ze verklaarden dat ze de regering niet erkennen en ze baseren zich daarbij op artikel 350 van de grondwet. Evenmin erkennen ze de oproep voor een grondwetgevende vergadering en de organisatie ervan en ze willen de verkiezingen voor die vergadering op 30 juli dwarsbomen. De grondwetgevende vergadering is een initiatief van de regering, waarbij alle bevolkingsgroepen opgeroepen worden om er aan deel te nemen. Het doel is Venezuela op een democratische manier uit de impasse te helpen via voorstellen van onderuit, van de bevolking zelf.

Om dit te voorkomen zijn ze tot actie overgegaan. Zo zijn er voortdurend botsingen tussen de regering en het parlement, dat grotendeels in handen is van de oppositie en zowat alle initiatieven van de regering blokkeert. De procureur-generaal schaarde zich ook aan de kant van de oppositie en speelt het spelletje mee. Dan zijn er ook nog de grotendeels mislukte pogingen van de Organisatie van Amerikaanse Staten, druk van de internationale media, de steeds erger wordende sabotage van de economie, de uitbreiding van het geweld en terreur in de straten en aanvallen tegen de veiligheidstroepen van het leger (FANB).

MO* en Venezuela: een verhaal van volksbedrog

Patrick Hens
30 april 2017

Via de berichtgeving en “analyses” probeert het zogezegd progressieve tijdschrift MO* haar lezers al jaren wijs te maken dat Venezolaanse regering dictatoriaal is, dat de democratie er ver zoek is en dat de regering repressief optreedt tegen de bevolking. Ze schakelen daar “kenners” voor in zoals Alma De Walsche, Orlando Verde – die via Facebook toegaf dat hij “bij de oppositie zit”, maar die bewering later weer introk – en nu is er een nieuw licht aan de horizon, namelijk Lisa Couderé, die als “Latijns-Amerika kenner” al een tijdje haar gemanipuleerde en eenzijdige berichtgeving loslaat op de lezers. Steevast wordt in MO* de kant gekozen van de reactionaire oppositie. We proberen in dit artikel de beweringen die Couderé in haar meest recente publicatie[i] aanhaalt te weerleggen en de feiten weer te geven. De lezers hebben daar recht op.

Is de “pietenstrijd” progressief?

De eerste vraag die we ons moeten stellen is: klopt het dat Zwarte Piet een overblijfsel van het kolonialisme en de slavernij is en is zijn zwarte kleur daarom in de huidige voorstelling racistisch? Hoewel velen daar zeer uitgesproken meningen over hebben, kunnen we gerust stellen dat daar niet echt uitsluitsel over te geven is. De bronnen spreken elkaar tegen en kunnen niet op een wetenschappelijke, historische manier bewezen worden. Dus, ik weet het niet. Het is dan ook niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, is het feit dat vele mensen en “progressieve” organisaties zich zo vastbijten in het thema en dat daardoor de aandacht voor de moderne slavernij verslapt. Op die manier verdelen ze ook de linkerzijde. Ondertussen wrijven de conservatieven en de rechterzijde zich in de handen. Want hoe zwakker we staan, en hoe meer de aandacht afgeleid wordt van de zeer ernstige sociale problemen, des te minder weerstand ondervinden zij om hun asociale programma’s door te voeren.

Handen Af van Venezuela vs. VRT – Uitspraak Raad voor de Journalistiek: klacht ongegrond

Handen Af van Venezuela diende in juni van dit jaar een klacht in tegen de VRT en tegen journalist Mattias Tuyls voor verdraaiingen en het verspreiden van leugens in de reportagereeks “Qué Pasa Venezuela?” die in het VRT-journaal te zien was.

De Raad voor de Journalistiek nodigde naar aanleiding daarvan de VRT uit om tot een minnelijke regeling te komen met Handen Af van Venezuela. De VRT weigerde daar op in te gaan.

Daarop organiseerde de Raad voor de Journalistiek een hoorzitting waar de VRT en Handen Af van Venezuela hun standpunten konden verdedigen. Deze vond plaats op 20 oktober 2015 in Brussel.

Voor de VRT waren aanwezig: hoofdredacteur Björn Soenens, de journalist Mattias Tuyls en een juriste van de VRT. Handen Af van Venezuela werd vertegenwoordigd door Erik Demeester en Patrick Hens.

Voor de Raad voor de Journalistiek waren er vier personen aanwezig.

De Raad deed op 12 november 2015 een uitspraak en concludeerde dat de klacht ongegrond was om volgende redenen: “De reportagereeks geeft in grote lijnen een realistisch beeld van de toestand in Venezuela. Voor- en tegenstanders komen vrij evenwichtig aan bod. De aanpak aan de hand van eigen ervaring en getuigenissen is journalistiek verdedigbaar”.

Zie uitspraak in detail: http://www.rvdj.be/node/431

Het chronologisch verloop van de procedure en de aangehaalde argumenten van beide partijen in detail: https://www.scribd.com/doc/289929487/Reactie-HAV-Op-Uitspraak-RVDJ-Appendices

Handen Af van Venezuela onthult: Leidster Venezolaanse opposanten in België in dienst van de Colombiaanse geheime dienst

Patricia Betancourt ontmaskerd

Patricia Betancourt is een Venezolaanse, woonachtig te Brussel en voorzitster van de in België geregistreerde vzw Veneuropa. De vzw organiseert in verschillende landen in Europa, maar ook in België, protesten en petities tegen de democratisch verkozen regering van Venezuela.

Op 24 oktober 2015 maakt de Colombiaanse krant, El Espectador, bekend dat twee personen in Brussel gedurende jaren duizenden euro’s ontvingen van de Colombiaanse veiligheidsdienst DAS. Een van deze twee personen is Patricia Betancourt. De DAS had zich als doel gesteld alle organisaties ter verdediging van de mensenrechten in Europa, die de misbruiken van de Colombiaanse staat aanklagen, te bespioneren. Het Belgische gerecht onderzoekt nu hoe de dienst tewerk ging in België.

Meer informatie over Veneuropa en Patricia Betancourt

In het Europees Parlement presenteerden ze hun vereniging en ze werken onder andere samen met extreem rechtse oppositieleidster María Corina Machado. Dit alles onder het mom van de verdediging van de vrijheid, democratie en mensenrechten in Venezuela.

Een foto van María Corina Machado in het Europees Parlement te Straatsbrug, op uitnodiging van Veneuropa:

Ook via verschillende internetkanalen vallen ze de Venezolaanse regering fel aan:

Hun website: klik hier

Hun Facebook pagina: klik hier

Hun Twitter account: klik hier

Hun YouTube kanaal: klik hier

Wat ook opvalt, is dat ze overal de oude Venezolaanse vlag (met zeven sterren) gebruiken. Tijdens de regering Chávez kreeg de vlag een extra ster, ter ere van Simón Bolívar. Ze weigeren de officiële vlag te erkennen.

In België organiseerden ze protesten tegen de Venezolaanse regering. Zie video:

Woorden als gangsters, moordenaars, varkens, bedriegers aan het adres van de Venezolaanse regering zijn duidelijk hoorbaar. Een pancarte beschrijft Maduro als een dictator. De Venezolaanse regering is volgens hen ook onwettig, hoewel de hele internationale gemeenschap de verkiezingsuitslag erkende.

Internationaal hebben ze banden met (extreem) rechtse partijen. In Spanje is dat bijvoorbeeld de Partido Popular, die banden heeft met aanhangers van het Franco regime, zie foto:

Een foto van Patricia Betancourt die in Spanje een betoging tegen de Venezolaanse regering leidt:

Meer beelden van deze betoging in Spanje, waar Betancourt zelfs beweert dat het Europees Parlement de reis van oppositieleidster María Corina Machado betaalde:

Via het extreem rechtse Amerikaans-Colombiaanse kanaal NTN24 kan Betancourt ook haar leugens en haat tegenover de Venezolaanse regering kwijt:

Onlangs nog, in september 2015, overhandigde Betancourt een petitie aan het Europese Parlement in Brussel: klik hier
De petitie roept op om de Sacharovprijs uit te reiken aan de “democratische oppositie in Venezuela”. Vreemd toch wel dat politici die onder andere gebruik maken van een staatsgreep, gewelddadige straatprotesten met tientallen dodelijke slachtoffers, economische sabotage en sluipschutters, met als doel een democratisch verkozen regering ten val te brengen, een prijs voor “vrijheid van denken” zouden moeten krijgen.

De gegevens van Veneuropa in het Belgische staatsblad: onderaan staat duidelijk dat Betancourt de voorzitster is: klik hier

Betancourt valt door de mand

Bron: El Espectador (Colombiaanse krant): klik hier

In de duizenden geheime documenten van de Colombiaanse veiligheidsdienst staan rapporten over de verschillende missies die als doel hadden de tegenstanders van de regering van de voormalige Colombiaanse president Uribe in de gaten te houden. Uribe stond, en staat nog steeds zeer vijandig ten opzichte van de Venezolaanse regering. De geheime dienst ondernam acties tegen journalisten, advocaten, verdedigers van de mensenrechten en tegen politici van de linkerzijde in België, Spanje, Italië, Portugal, Frankrijk en Nederland.

In België vond de DAS twee contactpersonen die bereid waren mee te werken: Victor Hugo en Patricia. Verschillende organisaties voor de mensenrechten klaagden de regering Uribe aan voor de vervolging in Europa door de DAS, waarvan ze zelf slachtoffer waren. Het Belgische gerecht startte het onderzoek en kon twee personen identificeren: Víctor Hugo Herrera en Patricia Lucía Betancourt, die zogezegd zo vurig opkomt voor de “mensenrechten” in Venezuela, maar samenwerkt met het repressieve staatsapparaat van Colombia. Beiden gaven ze toe dat ze geld ontvangen hadden van de DAS. Betancourt zei dat ze telkens 600 euro ontving als ze een naam of een organisatie doorgaf. Ze was zich zogezegd van geen kwaad bewust. Volgens haar versie kon men de informatie die ze doorgaf ook gewoon op internet vinden.

Betancourt was in die periode ook hoofdredactrice van het nu ter ziele gegane tijdschrift Revista Ecos. Het tijdschrift werd opgericht in 2002 en had als doel “cohesie te creëren tussen de leden van de Spaanstalige gemeenschap in België”. Deze positie misbruikte ze om informatie in te winnen en door te geven aan de DAS: klik hier

Betancourt beweert dat ze nu geen contacten meer heeft met de DAS. Natuurlijk zou dat kunnen, maar haar daden maken duidelijk waartoe deze vrouw in staat is, dat ze de kant kiest van extreem rechts en er niet voor terugdeinst om mensen aan te geven voor geld. Met betrekking tot Venezuela zijn haar praktijken in ieder geval nog niet veranderd, zoals hierboven beschreven werd.

Zowel Betancourt als Herrera riskeren nu een aanklacht in België.

De slachtoffers in Colombia willen dat het onderzoek in België verdergaat. Hun stelling is simpel: “Niemand betaalt 7000 euro voor het doorsturen van informatie van internet”.

Alle leden van de progressieve solidariteitsorganisaties met Latijns-Amerika (waaronder ook Handen Af van Venezuela) moeten beseffen dat Betancourt in staat is hen voor geld te bespioneren en te verklikken bij de gewelddadige Colombiaanse geheime dienst.

Patrick Hens

Handen Af van Venezuela

Website: http://www.handsoffvenezuela.org/nederlands/

Facebook: https://www.facebook.com/groups/handenafvanvenezuela/

De strijd tegen de “bachaqueros” in Venezuela: de grote mieren blijven buiten schot

Een “bachaco” is een soort mier die onder andere bladeren snijdt en enorme vrachten met zich meedraagt. In Venezuela ontstond een tijd geleden een fenomeen waarbij mensen grote hoeveelheden goederen aan gecontroleerde prijzen gingen opkopen in supermarkten en staatswinkels, om die dan op straat verder te verkopen aan woekerprijzen. Aan de Colombiaanse grens worden deze goederen ook gebruikt voor bijzonder winstgevende smokkel. Men is die mensen “bachaqueros” gaan noemen, vanwege het groot aantal goederen dat ze met zich meedragen.

Vele “bachaqueros” doen het uit puur winstbejag, anderen zelfs georganiseerd en met politieke doeleinden om schaarste aan producten te veroorzaken. Sommigen worden er zelfs voor betaald. Er zijn er echter ook anderen die zich aan het avontuur wagen omdat door de economische oorlog het voor heel wat families moeilijk is de eindjes aan elkaar te knopen.

Natuurlijk zijn deze praktijken illegaal en houden ze de schaarste in stand. Er mag dan ook best tegen opgetreden worden. Maar ze zijn niet de grootste oorzaak van de economische problemen in Venezuela. Als de grote winkelketens niet toestaan dat een persoon enorme hoeveelheden opkoopt (wettelijk mag dat trouwens niet) dan kunnen de “bachaqueros” nooit de winkels leegkopen.

De regering Maduro is nu begonnen met het repressief optreden tegen de Colombiaanse “bachaqueros”. De grens met Colombia werd afgesloten. Niet enkel vanwege de smokkel, maar ook omdat er regelmatig intrusie is van Colombiaanse paramilitairen die dood en verderf zaaien in het grensgebied. Ze zijn vaak ook mee betrokken in de smokkelpraktijken. Ook leden van de Venezolaanse grenspolitie en het leger zijn betrokken en corrupt, als gevolg van de nog steeds diep gewortelde bureaucratie. Het zou anders niet mogelijk zijn dat er enorme hoeveelheden goederen illegaal de grens passeren. Een “chavistisch” kolonel van het Venezolaanse leger (José Martín Raga) die het probleem van corruptie binnen de eigen legereenheden en de politie aanklaagde, werd prompt gearresteerd. Onder druk van een intense verontwaardiging op de sociale media werd hij weer vrijgelaten, maar hij werd wel uit zijn functie ontslagen. Dit is volledig in strijd met de ideeën van Hugo Chávez, die er meermaals op hamerde dat zelfkritiek van essentieel belang is voor het overleven van de Revolutie.

Aan de Venezolaanse kant van de grens zijn politie- en legereenheden begonnen met een “grote kuis” in de dorpen. In die dorpen wonen vele al dan niet “legale” Colombianen. Iedereen wordt zonder uitzondering uit zijn huis gezet. Maduro wist daarover het volgende te zeggen: “Daar blijft geen enkel huis overeind staan, en als er fatsoenlijke mensen zijn zal de regering hen een appartement geven. Huis na huis! Wie arbeider is en mensen die legaal zijn, krijgen een appartement. Maar er blijft daar geen huis overeind”[i]. Alsof alle dorpsbewoners “bachaqueros”, gangsters of paramilitairen zijn. Alsof er enkel aan de Colombiaanse grens “bachaqueros” zijn. Het probleem doet zich namelijk voor in heel het land en de meesten zijn Venezolanen. Op dit ogenblijk werden al bijna achthonderd Colombianen zonder geldige papieren, gewone mensen, het land al uitgezet. Tien vermoedelijke paramilitairen werden opgepakt.[ii] Slecht een zeer klein deel van de slachtoffers van deze operatie dus.

Colombiaanse vluchtelingen aan de grens met Venezuela

Het gevolg is nu dat duizenden Colombianen, die op de vlucht zijn voor het geweld in Colombia, of op zoek zijn naar een beter leven in Venezuela, het land niet meer in mogen en in erbarmelijke omstandigheden vast zitten aan de grens. Ondanks de economische oorlog zijn er veel betere sociale voorzieningen en is er veel minder armoede in Venezuela dan in Colombia. Vroeger stelde Venezuela zich solidair op met het Colombiaanse volk. Daar lijkt nu een einde aan te komen.

Door het hele gebeuren zien we een zeer ernstig nevenverschijnsel in Venezuela en ook op de sociale media. Er ontstaat een vorm van diepe haat en xenofobie vanwege vele Venezolanen tegen de Colombiaanse bevolking. Dit is volledig onterecht, want zij zijn niet de schuldigen van de economische crisis in Venezuela.

En ondertussen wrijft Colombiaans president Santos zich in de handen en misbruikt hij de situatie om zichzelf een masker van de grote verdediger van de mensenrechten op te zetten en zegt hij dat de gedeporteerden goed opgevangen zullen worden in Colombia. Natuurlijk is dat een leugen, het welzijn van zijn bevolking heeft hem nooit geïnteresseerd.

En toch is er hier en daar resultaat te merken. Er zijn in de grensstreek weer meer producten in de winkels. Dat is ook logisch als je de grens sluit. Het smokkelen valt dan voorlopig even stil. De keerzijde is dat vele onschuldige mensen het slachtoffer zijn van de operatie. Bovendien zal deze actie op langere termijn geen enkel nut hebben.

De economische crisis in Venezuela wordt in de eerste plaats niet veroorzaakt door smokkel, of door de kleine opportunistische straatverkopers, maar door de sabotage vanwege de grote bedrijven, de distributieketens en de multinationals, die goederen achterhouden, weigeren te importeren, of te produceren. Toch krijgen ze miljoenen dollars aan gunsttarief van de regering om goederen of grondstoffen in te voeren. Vaak doen ze dat dus niet, of de goederen komen niet op de (Venezolaanse) markt terecht, of ze worden verkocht aan woekerprijzen met enorme winstmarges. De verkoopsprijs berekenen ze immers niet aan gunsttarief, maar ze gebruiken daarvoor de veel duurdere parallelle dollarkoers. Van de prijscontroles trekken ze zich niets aan. Zo worden vele producten onbetaalbaar voor de gewone bevolking. Een voorbeeld: een kilo vlees kost al vlug 1.300 Bs[iii] (gereguleerde prijs: 250 Bs), terwijl een minimum maandloon ongeveer 7.400 Bs bedraagt.

De echte “bachaqueros” zijn dus de privébedrijven die instaan voor de productie, import en distributie van (basis)goederen in Venezuela. De grootste “bachaquero” in Venezuela is Lorenzo Mendoza, eigenaar van Venezuela’s grootste voedselbedrijf (Polar), die al jaren actief meewerkt aan de economische sabotage, goederen achterhoudt of verrekt ze op de markt te brengen, en wiens bedrijf zelfs actief betrokken was bij de patronale lock-out in 2002-2003. Mendoza juichte ook de staatsgreep in 2002 tegen President Chávez toe.[iv]

De oplossing van de economische crisis in Venezuela ligt in een strenge aanpak van de grote ondernemers, zij zijn de gangsters die de ellende veroorzaken, die het volk zonder eten en medicijnen zetten. De grote bedrijven die in overtreding gaan moeten prompt onteigend worden en onder arbeiderscontrole komen, ze mogen gewoon niet de kans krijgen het land verder te destabiliseren. Bovendien moeten de corrupte elementen in het leger, de politie, de partij en het staatsapparaat, de interne vijanden uit hun functie gezet worden en adequaat gestraft worden. Het zijn ook zij die verantwoordelijk zijn voor het feit dat de economisch sabotage kan plaatsvinden. De bureaucratie moet verdwijnen. Geen enkele functie mag nog toegewezen worden door de partij of de staat. Leidinggevende posities moeten door het volk, door de basis, verkozen en gecontroleerd worden, en zij die niet voldoen moeten door het volk afzetbaar zijn.

De bestrijding van de grote “bachaqueros” zal automatisch als gevolg hebben dat de kleine “bachaqueros” verdwijnen.

Voorlopig echter ziet het er niet zo goed uit. De regering denkt er onder andere aan om eerder genationaliseerde bedrijven opnieuw te privatiseren, door aandelen ervan aan te bieden aan privé-investeerders of -bedrijven. Juan Arias, voorzitter van het Presidentieel Systeem van Genationaliseerde en Gerecupereerde Bedrijven, deed dat voorstel in juli 2015. Arias: “We hebben geen schrik van de opname van privébedrijven in het systeem”[v]. Een belangrijke stap, in de verkeerde richting weliswaar.

We rekenen op het volk om een en ander bij te sturen. Want gelukkig is de erfenis van Chávez nog steeds aanwezig onder de mensen, in de communes, bij de studenten, de arbeiders en de boeren. Ze zijn georganiseerd en hebben nog steeds inspraak. De progressieve bewegingen, wereldwijd, rekenen op hen. We rekenen ook op kameraad Maduro om dringend gepaste maatregelen te treffen, want dat zal nodig zijn als we op een overwinning willen klinken bij de parlementsverkiezingen in december 2015.

Patrick Hens

Handen Af van Venezuela

Facebook: http://www.handsoffvenezuela.org/nederlands/

Website: https://www.facebook.com/groups/handenafvanvenezuela/

e-mail: handenaf@gmail.com

[i] http://www.vtv.gob.ve/articulos/2015/08/24/maduro-sobre-colas-y-desabastecimiento-en-cucuta-yo-no-soy-alcalde-no-gobernador-del-norte-de-santander-122.html

[ii] http://venezuelanalysis.com/news/11483

[iii] http://www.el-nacional.com/economia/Bs-cobran-regulada-llega-frigorificos_0_665333659.html

[iv] http://www.aporrea.org/actualidad/n228852.html

[v] http://www.ultimasnoticias.com.ve/noticias/actualidad/investigacion/reimpulso-de-empresas-del-estado-demanda-capital-p.aspx

PVDA+ in Turnhout (2012-2014): de feiten

Een antwoord aan Peter Mertens

De PVDA brak electoraal sterk door met de vorige verkiezingen. In Antwerpen greep de partij echter naast een zetel, deze van de voorzitter, Peter Mertens. Dit was moeilijk te verteren voor de vele mensen die zich hiervoor hadden ingezet. Onlangs kwam Peter Mertens terug op deze campagne. Hij verklaarde onder andere: “In Turnhout bijvoorbeeld, waar er geen progressief stedelijk klimaat is, staan we nergens”. Verschillende leden van de toenmalige basisgroep van de PVDA+ in Turnhout zijn verbolgen over deze commentaar. Na de verkiezingen werden ze uit de partij gezet omdat ze zich nog verenigden op andere politieke platformen (www.vonk.org) buiten de partij. Hoewel dit aanvankelijk geen probleem was, werden ze na een lange beroepsprocedure uit de partij geweerd. Zij die bij Vonk waren, mochten niet meer bij de PVDA blijven. Na jaren van inzet was dit een zware klap voor deze kameraden. Nu voelt hun voormalige voorzitter ook nog de nood om het werk van de toenmalige basisgroep te negeren en nog eens na te trappen. Tijd voor een reactie.

Bij de verkiezingen voor Kamer en Senaat in 2010 haalt PVDA+ in het kanton Turnhout respectievelijk 1,36% en 1,23% van de stemmen.

Tijdens de lokale verkiezingen in 2012 werkt een vernieuwd en dynamisch team in Turnhout (de toenmalige basisgroep) met veel inzet aan de verkiezingscampagne, en met resultaat. De PVDA+ haalt 2,03% van de stemmen.

In 2014 zijn er opnieuw federale verkiezingen. De overgrote meerderheid van de Turnhoutse basisgroep had ondertussen eind 2013 een beroepsprocedure opgestart tegen enkele ondemocratische beslissingen van de partijleiding. Het zou ons te ver leiden om daar hier en nu verder in detail op in te gaan. Toch vonden alle leden van de basisgroep het zeer belangrijk dat Peter Mertens voor het parlement verkozen zou worden en er werd dan ook beslist om met zijn allen voor de verkiezing van Mertens te gaan. Deze belangrijke toegeving van de basisgroep naar de leiding toe om de uitspraak van het beroep (tegen de statuten in) uit te stellen maakte het mogelijk om zich met zijn allen voor honderd procent te kunnen inzetten voor de campagne. Ook de leiding vond dat een goed idee. Ondanks het zwaard van Damocles dat sommige leden van de basisgroep boven het hoofd hing (een deel van de ondemocratische beslissingen ging over uitsluiting uit de partij), zette de volledige groep zich zeer enthousiast in voor de verkiezing van Mertens. Vele uren, dagen, weken en maanden werden eraan besteed. En het resultaat mocht er dan ook zijn: 4,11% in de gemeente Turnhout (meer dan een verdubbeling van de resultaten van de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 en een verdriedubbeling van die van de federale verkiezingen van 2010). Op gemeentelijk niveau zou dit ook voldoende zijn om een zetel te halen in de gemeenteraad volgens het Imperiali systeem. Van de achttien kantons in de provincie Antwerpen haalt het kanton Turnhout de achtste plaats.

Ook Peter Mertens toonde zich enthousiast over de resultaten in de Kempen:

https://www.youtube.com/watch?v=hYebxK3GMTI

Peter Mertens: “In de Kempen zijn we verdubbeld van aantal stemmen … We hebben ook in de Kempen gezien dat er heel veel groeiende sympathie was voor de PVDA. En deze keer hebben wij die sympathie nog niet kunnen ombuigen in een vaste stem.”

Om dit zeer goede resultaat voor een stad als Turnhout te halen, hadden de mensen van de basisgroep dan ook gedurende twee jaar veel contact gemaakt met de bevolking, evenementen georganiseerd en actie gevoerd. Verschillende (toenmalige) sterkhouders zijn ook ingebed in het sociale en culturele netwerk van de stad. Dat is ook te zien in de verkiezingsresultaten: een van hen haalde 815 voorkeursstemmen in de kieskring Antwerpen op de PVDA+-lijst voor het Vlaams Parlement in 2014 en 653 voorkeursstemmen in de gemeente Turnhout op de PVDA+-lijst voor de provincie Antwerpen in 2012.

Zo werd een familiedag georganiseerd (met toespraak van Peter Mertens), waren er verschillende lezingen, debatten en infoavonden met gastsprekers (“De 360° Werknemer”, “De Mythe van de Groene Economie” ….) De zaal was te klein toen de basisgroep een avond organiseerde over “De Stand van het Land” met Peter Mertens. Ook de avond in het kader van de Go-Left Tournee met als spreker Dirk Van Duppen kon op heel wat belangstelling rekenen.

Mensen van de basisgroep namen ook zelf met succes deel aan de verschillende debatavonden die door allerhande organisatie uit het middenveld georganiseerd werden rond de verkiezingen.

Zeer regelmatig werden er huisbezoeken georganiseerd en steeds was er een goede afvaardiging van de basisgroep aan de piketten als er ergens in de regio een staking was.

De basisgroep voerde met aanstekelijk enthousiasme verschillende acties die op heel wat bijval van de plaatselijke bevolking konden rekenen en die zowel lokale als nationale persaandacht kregen. (Actie tegen betaald parkeren aan de ziekenhuizen, actie voor behoud van jeugdhuis de Wollewei).

Pas eind 2014 komt dan, na vele malen uitstel, de (mondelinge) uitspraak van de leiding over de beroepsprocedure. En die is fataal voor de basisgroep. Mensen worden uit de partij gezet (waaronder twee democratisch verkozen congresafgevaardigden) en op bepaalde voorstellen wordt niet eens geantwoord. Andere mensen verlaten uit onvrede met deze uitspraak de ooit zo dynamische basisgroep, waarvan zo goed als niets meer overblijft. De leiding plaatst haar eigen pion in de groep.

Recent veranderde Peter Mertens plots ook van mening over Turnhout. Tot twee maal toe meent hij zijn ongenoegen over de werking in Turnhout te moeten uiten.

Peter Mertens in De Standaard (4 april 2015): “We hebben ons té veel op de stad Antwerpen gericht. Daar deden we het uitstekend, met 9 procent. Maar doordat we het in de rest van de provincie niet goed deden, zakten we toch nog onder de kiesdrempel. Daarom richten we nu in Mechelen, Turnhout, de Kempen nieuwe afdelingen op.” (http://pvda.be/artikels/peter-mertens-pvda-wat-de-wever-voorstelt-al-dertig-keer-uitgeprobeerd-en-mislukt-de)

Beschuldigt Peter Mertens hier de afdeling van Turnhout (en Mechelen) ervan de oorzaak te zijn dat hij niet verkozen werd? Het is juist dat er in de Kempen minder voor PVDA+ werd gestemd dan in Antwerpen, maar dat is geenszins uniek voor Turnhout, integendeel. Dat er overigens in Turnhout een nieuwe afdeling opgericht is klopt evenmin. Vele mensen zijn zelf uit ongenoegen vertrokken, sommigen werden uit de partij gezet, anderen bleven en er kwamen er enkelen bij. De basisgroep werd dus niet opgedoekt en er werd ook geen nieuwe opgericht.

En dan ook nog in Gazet van Antwerpen van 13 juni 2015: Peter Mertens: “In Turnhout bijvoorbeeld, waar er geen progressief stedelijk klimaat is, staan we nergens”

Deze uitspraken zijn een ware kaakslag. We hadden van een voorzitter van “een partij voor de mensen” meer respect verwacht voor degenen die zich zo ingezet hebben voor zijn zetel in het parlement. Zijn de leden van de partij meer dan werkkrachten? Mogen het mensen zijn met een uitgesproken eigen mening? Mogen ze die mening ook in groep verkondigen binnen de partij? Misschien kan Mertens als socioloog wat inspiratie halen bij die andere socioloog van de 19de eeuw, wiens vroege geschriften de mens verheffen boven de arbeid.

Patrick Hens (ex-lid basisgroep PVDA Turnhout)

Jef Van Der Aa (ex-lid basisgroep PVDA Turnhout)

Yarenny Fernández (ex-lid basisgroep PVDA Turnhout)

De openbare omroep opnieuw in de aanval tegen Venezuela. ¿Qué pasa VRT?

De mediaoorlog tegen Venezuela is niet nieuw. De westerse pers probeert al jaren via verdraaiingen en halve waarheden, het verzwijgen van positieve gebeurtenissen en soms ook regelrechte leugens de regering van het land in een slecht daglicht te stellen. Ook de openbare omroep doet daar al jaren aan mee. De VRT stuurde onlangs een journalist, Mattias Tuyls, naar Venezuela om er een reportagereeks te maken: “¿Qué pasa Venezuela?”. In de reeks wordt een bijzonder eenzijdig en vertekend beeld van Venezuela gegeven. Het ging zelfs zo ver dat er ook hier weer duidelijk leugens verteld werden. Handen Af van Venezuela volgde de serie op de voet en reageert.